کسی در این خانه نمی‌میرد

چگونه بی درد بیدار شوم؟ بی دلهره آغاز کنم؟ رؤیایم مرا به سرزمینی برد که در آن زندگی وجود ندارد و من می مانم بی روح، بی احساس چگونه تکرار کنم؟ روزها را از پس دیگری، افسانه ی ناتمامم را، چگونه تحمل کنم؟ تصویر رنج های فردا را، با دشواری های امروز؟ چگونه مراقب خود باشم؟ با زخم هایی که سر باز می کنند و حادثه ها، دلیل این زخم ها، همیشه در من زنده می مانند، حادثه هایی شبیه زمین، شبیه دیوانگی کبود زمین، و زخم دیگری که بر خود روا داشته ام، هر ساعت شکنجه می کند، بی گناهی را که دیگر من نیستم. کسی پاسخ نمی دهد، زندگی بی رحم است. #کسی در این خانه نمی میرد #کارلوس دروموند دآندراده