مرد خیلی راحت، نمایشنامه ای است اثر اریک امانوئل اشمیت. گفت و گوی بازیگر تئاتر با مردی گوشه گیر. این بازیگر مشهور تئاتر، قرار است نقشی متفاوت از نقش های گذشته خود روی صحنه اجرا کند. نقش فردی گوشه گیر و مردم گریز که در دنیای واقعی نیز شناخته شده است. قبل از اجرا همان مرد، نزد او می رود و سر صحبت را با او باز می کند. کسی نمی تواند این فرد منزوی را ببیند. بازیگر به گوشه گیر می گوید: "دنیا تئاتره، ولی شما از رفتن روی… ادامهی معرفی
ارسال به همهی ایرانبا پست پیشتاز، تحویل حدود چهارشنبه ۲۷ آبان تا دوشنبه ۲ آذر. کد رهگیری را پیامک میکنیم.
باکیفیتترین نسخه کتابنو و سالم، از خود ناشر، با قیمت پشت جلد همین امروز.
۱۴ روز فرصت مرجوعیآسیبدیده، بدچاپ یا اشتباه رسید؟ از «سفارشهای من» پس بده، پولت برمیگردد.
بزرگترین فروشگاه کتاب ایران۱۲۸٬۶۲۸ عنوان از ۱٬۸۹۲ ناشر
۱۲۸٬۶۲۸ عنوان کتاب از ۱٬۸۹۲ ناشر، قیمت و موجودی هر روز سنجیده میشود.
معرفی کتاب
مرد خیلی راحت، نمایشنامه ای است اثر اریک امانوئل اشمیت. گفت و گوی بازیگر تئاتر با مردی گوشه گیر. این بازیگر مشهور تئاتر، قرار است نقشی متفاوت از نقش های گذشته خود روی صحنه اجرا کند. نقش فردی گوشه گیر و مردم گریز که در دنیای واقعی نیز شناخته شده است. قبل از اجرا همان مرد، نزد او می رود و سر صحبت را با او باز می کند. کسی نمی تواند این فرد منزوی را ببیند. بازیگر به گوشه گیر می گوید: "دنیا تئاتره، ولی شما از رفتن روی صحنه امتناع می کنید. از آدم ها فاصله می گیرید که تحلیلشون کنید، زیر لب ازشون ایراد می گیرید که باید بهتر عمل می کردند. اما خودتون چی؟ بازیگر باشید، نه تماشاگر. خطر زندگی کردن رو قبول کنید." در مرد خیلی راحت مکالمه ها اینگونه آغاز می شوند: لدا آلکس، فکرش رو بکن... ] متوجه عدم حضور آلکس می شود.[ آلکس؟ آلکس؟ ]به سوی طراح لباس برمی گردد.] یعنی چی؟ آلکس هنوز نیومده؟ دوریس نه. لد ا حماقت محضه. چه کار می کنه؟ دوریس اوه، پرده تا چهل دقیقة دیگه بالا نمی ره. لدا افتتاحیه! مثلاً امشب، افتتاحیه است! شروع اون در نقش مردم گریز و من در نقش سلیمن... از کلة سحر شروع کردم به داد و بیداد کردن و پا به زمین کوبیدن! وقتی پسرم رو چنگ زدم، شوهرم من رو انداخت تو ماشین و پیاده ام کرد جلو تئاتر. از غروب دارم تو لژم با سگ هام دور خودم می چرخم. ولی انگار آلکس ترسی نداره... دوریس [از موضع قدرت:] تو سال های اخیر، هی چوقت آلکس رو نگران ندیدم. اون می دونه مردم دوستش دارند. لدا اتفاقاً... ناامید کردن تماشاگرهای عام وقتی منتظر چیز فوق العاده ای هستند، آسونه. من می دونم مشکل چیه: این برچسب خوش پوشی که بهم چسبوندند دیگه این اجازه رو نم یده بدون ترس و لرز حتی یک پیرهن بپوشم. اگه آرایشم ساده باشه مردم ناراحت می شن، خیال می کنند دارم نادیده شون می گیرم. نتیجه اینکه : من محکومم نان باگتم رو هم با لباسهای اجق وجق بخرم و از پنج بعدازظهر با این ریخت این ور و او نور برم.
این کتاب از ۲ ناشر
هر چاپ قیمت و مشخصات خودش رو داره؛ هر کدوم رو خواستی به سبد بزن.
کتاب پارسهترجمهی مرسده مهدی پوررقعی · ۱۲۴ صفحه · شومیز · چاپ 1402
۴۳۰٬۰۰۰۳۴۴٬۰۰۰ تومان۲۰٪
افرازترجمهی ساناز سهرابی · یک مرد خیلی سازگاررقعی · ۱۰۸ صفحه · شمیز · چاپ 1397 · شابک 9786003261358
مرد خیلی راحت، نمایشنامه ای است اثر اریک امانوئل اشمیت. گفت و گوی بازیگر تئاتر با مردی گوشه گیر. این بازیگر مشهور تئاتر، قرار است نقشی متفاوت از نقش های گذشته خود روی صحنه اجرا کند. نقش فردی گوشه گیر و مردم گریز که در دنیای واقعی نیز شناخته شده است. قبل از اجرا همان مرد، نزد او می رود و سر صحبت را با او باز می کند. کسی نمی تواند این فرد منزوی را ببیند. بازیگر به گوشه گیر می گوید: "دنیا تئاتره، ولی شما از رفتن روی صحنه امتناع می کنید. از آدم ها فاصله می گیرید که تحلیلشون کنید، زیر لب ازشون ایراد می گیرید که باید بهتر عمل می کردند. اما خودتون چی؟ بازیگر باشید، نه تماشاگر. خطر زندگی کردن رو قبول کنید." در مرد خیلی راحت مکالمه ها اینگونه آغاز می شوند: لدا آلکس، فکرش رو بکن... ] متوجه عدم حضور آلکس می شود.[ آلکس؟ آلکس؟ ]به سوی طراح لباس برمی گردد.] یعنی چی؟ آلکس هنوز نیومده؟ دوریس نه. لد ا حماقت محضه. چه کار می کنه؟ دوریس اوه، پرده تا چهل دقیقة دیگه بالا نمی ره. لدا افتتاحیه! مثلاً امشب، افتتاحیه است! شروع اون در نقش مردم گریز و من در نقش سلیمن... از کلة سحر شروع کردم به داد و بیداد کردن و پا به زمین کوبیدن! وقتی پسرم رو چنگ زدم، شوهرم من رو انداخت تو ماشین و پیاده ام کرد جلو تئاتر. از غروب دارم تو لژم با سگ هام دور خودم می چرخم. ولی انگار آلکس ترسی نداره... دوریس [از موضع قدرت:] تو سال های اخیر، هی چوقت آلکس رو نگران ندیدم. اون می دونه مردم دوستش دارند. لدا اتفاقاً... ناامید کردن تماشاگرهای عام وقتی منتظر چیز فوق العاده ای هستند، آسونه. من می دونم مشکل چیه: این برچسب خوش پوشی که بهم چسبوندند دیگه این اجازه رو نم یده بدون ترس و لرز حتی یک پیرهن بپوشم. اگه آرایشم ساده باشه مردم ناراحت می شن، خیال می کنند دارم نادیده شون می گیرم. نتیجه اینکه : من محکومم نان باگتم رو هم با لباسهای اجق وجق بخرم و از پنج بعدازظهر با این ریخت این ور و او نور برم.