پرنسس پابرهنه

مروری بر مجموعه‌داستان «پرنسس پابرهنه» نوشته‌ی اریک امانوئل اشمیت در ورطه‌ی ترس و تنهایی بعضی از نویسنده‌ها هستند که فقط رمان می‌نویسند. بعضی دیگر هم رمان می‌نویسند و هم داستان کوتاه. کسانی هم هستند که تنها به نوشتن داستان کوتاه هستند. در این میان، هستند معدود کسانی که در کنار داستان کوتاه و رمان، نیم‌نگاهی هم به نمایشنامه‌نویسی دارند. و خب، طبعاً چنین کاری از عهده‌ی هر نویسنده‌ای برنمی‌آید. اریک امانول اشمیت یکی از آن نویسنده‌هایی است که خودش را به ژانر ادبی خاصی محدود نمی‌کند. شاید این موضوع به نگاه فلسفی این نویسنده‌ی فرانسوی مربوط می‌شود، با این توضیح که نویسنده ایده‌هایی در ذهن دارد و این ایده‌ها هر بار در قالبی روی کاغذ می‌آید: یک بار به‌صورت رمان، یک بار در فرم رمان و یک بار به‌شکل نمایشنامه. شگفت این‌که اشمیت در هر قالبی همان نویسنده‌ای است که همه می‌شناسند. انتشارات افراز در سال‌های اخیر رمان‌ها، داستان‌های کوتاه و نمایشنامه‌های متعددی از اشمیت منتشر کرده که «زمانی که یک اثر هنری بودم»، «ده فرزند هرگز نداشته‌ی خانم مینگ»، «اگر دوباره شروع می‌کردیم» و «اولیس از بغداد» از آن جمله‌اند. «پرنسس پابرهنه» یکی دیگر از آثار اشمیت است که با ترجمه‌ی سعیده بوغیری از سوی انتشارات افراز روانه‌ی بازار کتاب شده و از قضا استقبال گسترده‌ی مخاطبان را نیز به دنبال داشته است، به‌گونه‌ای که چهار بار تجدید چاپ شده و حالا چاپ پنجم آن را می‌توان از کتاب‌فروشی‌ها سراغ گرفت. این کتاب شامل هفت داستان کوتاه می‌شود؛ «وندا وینی‌پج»، «یک روز زیبای بارانی»، «غریبه»، «تقلبی»، «پرنسس پابرهنه»، «زیباترین کتاب دنیا» و «همه‌چیز برای خوشبخت بودن» عناوین این هفت داستان کوتاه هستند. اشمیت در این داستان‌های کوتاه، همچون دیگر آثار خود، به مسائل و مشکلاتی می‌پردازد که انسان امروز در جامعه‌ی معاصر با آن دست و پنجه نرم می‌کند؛ مسائلی که باعث می‌شود هر روز بیش‌تر و بیش‌تر به ورطه‌ی ترس و تنهایی بغلتد و فاصله‌اش با دیگران بیش‌تر شود. با هم فرازی از داستان کوتاه «پرنسس پابرهنه» را که عنوان خود را به این مجموعه بخشیده، می‌خوانیم: «دهقان‌زاده‌ای با زیبایی یک پرنس»، این عنوان یکی از مقاله‌هایی بود که مطبوعات تلویزیونی در آغاز فعالیتش با آن از او یاد کرده بود، زمانی که در سریال‌هایی بازی کرد که یک فصل تابستان، تمام ایتالیا را شیفته‌ی خود کرد. پرنس لئوکادیو نقش پرافتخار او بود، نقشی که هزاران نامه از زنان برایش به دنبال داشت؛ برخی نامه‌ها هوس‌بازانه، برخی چاپلوسانه، برخی وسوسه‌برانگیز، و همه، پر از شیفتگی. پرنس لئوکادیو باعث شد نقشی در یک سریال فرانسوی ـ آلمانی ـ ایتالیایی به دست آورد، یک میلیاردر درخشان، نقشی که او را به خاک سیاه نشاند. نه فقط تأثیر ظاهر و فیزیک تازه‌کشف‌شده‌اش به پایان رسیده بود، که شخصیت ناموزون، مبهم و پر از احساسات ضد و نقیض میلیاردر نیز یک هنرپیشه‌ی واقعی را می‌طلبید. پس از این فیلم، او را «مانکن» می‌نامیدند، لقبی که مطبوعات نیز برای تفسیر نتیجه‌ی بازی تأثربرانگیز‌ او از آن استفاده می‌کردند. پس از آن، فابیو فقط دو بار جلو دوربین ظاهر شد، یک بار در آلمان و یک بار هم در فرانسه. خرید از اپلیکیشن افراز با ۲۰درصد تخفیف http://ebook.afrazbook.com