الصیغه العامه المنسیه فی العربیه

این کتاب : یک تلاش است برای اثبات اینکه مذکر و مؤنث در زبان عربی از یک صیغه عام نشأت گرفته است که در سه مورد کاربرد دارد: زمانی که مذکر و مؤنث با هم مورد خطاب قرار می‌­گیرند، زمانی که جنسیت آنها مبهم است و زمانی که گفتمان، در رابطه با آنچه از چارچوب جنسیت خارج است، می­باشد مانند حق تعالی. پژوهشگران وقتی کلمات موجود در زبان عربی را دو قسمت یافتند؛ یا مذکر یا مؤنث، متحیر شدند، در حالی که کلماتی را دیدند که لفظ آنها مذکر است (بدون نشانه­های تأنیث) اما در دلالت از حدود آن دو قسمت فراتر می رود، چون یا بر هر دو دلالت دارند یا چیزی که بر آن دلالت دارند، مبهم است یا جنسیت بر آن صدق نمی کند، حتی اگر فرضی باشد. آنها فکر کردند که عربی زبانی است که طرفدار مذکر است و جایی برای مؤنث در آن نیست مگر در مقیاس محدود، زیرا صیغه عام و صیغه مذکر را یکی دانستند یا بهتر است بگوییم صیغه عام را با صیغه مذکر ترکیب کردند و دریافتند که مذکر بیشتر از مؤنث استفاده می شود، غافل از اینکه صیغه عام منشأ مذکر و مؤنث است. این کتاب همچنین نشانه‌های مؤنث حقیقی را مورد مطالعه قرار داد و به این نتیجه رسید که باید نگاه به مذکر و مؤنث حقیقی یکسان باشد، به طوری که نحوه شکل گیری، آن‌ها را از هم متمایز می‌کند و شهرت نشانۀ هر دو می‌باشد و نیازی به علامت دیگری نیست. همچنین بحث اولویت دادن به مذکر بر مؤنث در دستور زبان عربی وجود ندارد، بلکه یک صورت کلی وجود دارد که در آن مذکر و مؤنث یکسان هستند و یکی بر دیگری رجحان ندارد.