میرهولد در تئاتر

میرهولد در تئاتر اثر ادوارد براون ترجمه‌ی رضوانه امامی‌‏پور آنچه در «میرهولد در تئاتر» انتظارتان را می‌کشد: این کتاب از هشت فصل «در جست و جوی قالب‌های تازه از سال 1902 تا 1907»، «تئاتر سلطنتی 1908 تا 1917»، «دکتر داپر توتو 1908 تا 1917»، « اکتبر در تئاتر طی سال‌های 1917 تا 1921»، «بیومکانیک: سازه‌گرایی، گرایش به خروج از مرکز، سینمایی شدن 1921 تا 1925»، «بازرس، 1926»، «تئاتری بیگانه 1927 تا 1940» و «سینما» تشکیل شده است. درباره‌ی کتاب: این کتاب مقدمه ای است بر آثار و ایده‌های میرهولد. از زمانی که این کتاب برای اولین‌بار در سال 1969 منتشر شد، آثار متعددی منتشر شد و در مجموع، میرهولد در بین کارگردان‌های روسی قرن بیستم در جایگاه برتری قرار گرفت. مجموعه‌ای از نوشته‌ها و گفته‌های او به زبان‌های مختلف ترجمه شده است که از میان آن‌ها می‌توان به کتاب میرهولد: مقاله‌ها، نامه‌ها، سخنرانی‌ها، گفت‌و‌گوها اشاره کرد که در مسکو در سال 1968 منتشر شد و شامل متن اصلی بیشتر قطعاتی است که من در این جلد گنجانده‌ام. میزان تأثیر وسولود میرهولد در تئاتر مدرن را نمی‌توان به سادگی ارزیابی کرد. او مدیریت سالن‌های تئاتر را برعهده داشت و برخی از شاهکارهای نمایشی ماندگار دوران مدرن را اجرا کرد. به پشتوانه‌ی تجربه‌اش در تدریس بازیگری موفق شد رویکردی انقلابی ابداع کند که هدف آن آماده‌سازی تئاتر فیزیکی یا بیومکانیک بود. او برجسته‌ترین گروه‌های خلاق تاریخ تئاتر را تشکیل داد. دوستانی وفادار و مخالفانی سرسخت داشت و به‌این ترتیب اغلب منتقدان و مخاطبانش از هم سوا شدند.تمایل داشت در سنت‌های بازیگری از پدیده‌های بین‌فرهنگی کمک بگیرد، پایه‌های رشد تئاتر فیزیکی و تصویری را بناکرد و این چنین تئاتر او از بسیاری از ابتکارهای برتولت برشت نیز پیشی گرفت. در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: بازیگری روی صحنه دقیقاً مانند مجسمه‌ساز مقابل یک تکه خاک رس است. او باید دقیقاً همان موضوع، یعنی انگیزه‌ها و احساسات روح خود را به‌شکلی مشخص مجسم کند. ابزار بیان پیانیست اصوات تولید‌شده‌ی ساز اوست. خواننده نیز صدای خود را به‌کار می‌گیرد. بازیگر نیز از بدن، گفتار، تقلید و ژست خود بهره می‌گیرد. کاری که هنرمند مفسر اجرا می‌کند، به‌شکلی برای آفرینش خود عمل می‌کند.