تیراندازی طبق بخشنامه

تیراندازی طبق بخشنامه نوشته‌ی حسن بهرامی حسن بهرامی در « تیراندازی طبق بخش‌نامه» توانسته با تسلطی فوق‌العده بر عناصر روایی به‌زیبایی مرزهای خیال و واقعیت را درنوردد و ساحتی شگفت‌انگیز و غیرکلیشه‌ای از قصه را به مخاطب بنمایاند. آنچه در «تیراندازی طبق بخشنامه» انتظار شما را می‌کشد: «تیراندازی طبق بخش‌نامه» روایاتی از شخصیتی خیال‌پرداز به‌نام تیرداد کوهستانی است؛ نامی کنایی که به‌نوعی با سرنوشتش هم گره خورده است. تیرداد در یکی از گردنه‌های برف‌گیر سمیرم به ضرب تصادف به‌دنیا آمده و بعد از سانحه به‌دلیل مرگِ پدر و مادرش او را به پرورشگاه برده‌اند. تیرداد که در نوجوانی آواره شده و سال‌ها در یک انباریِ کوچک در میدان تره‌بار با پیازفروشی روزگار گذرانده، به استخدام محیط‌زیست گچساران درمی‌آید و در کوهستانِ آراج مشغول‌به‌کار می‌شود. او از پشت چشمی‌های دوربینِ شکاریِ روسی‌اش به دخترکی زاگرس‌نشین که وجود خارجی ندارد، دل می‌بندد و … حسن بهرامی در رمان تازه‌اش که پیش از انتشار برگزیده‌ی بخش رمان‌های منتشرنشده در جایزه‌ی ادبی بوشهر شده است، با یاری جستن از آشفته‌حالی شخصیتش مرز خواب و واقعیت و فراتر از آن مرز مرگ و زندگی را پشت‌سر می‌گذارد و روان به‌هم‌ریخته‌ی عاشق‌پیشه‌ی تنهایش را به‌خوبی روایت می‌کند. درباره‌ی نویسنده: حسن بهرامی متولد 1349، داستان‌نویس، شاعر و پژوهشگر ایرانی. کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی است. او از آغاز دهه‌ی 1370 فعالیت جدی‌‌اش در حوزه‌ی ادبیات را آغاز کرد و حدود یک دهه آثارش را در نشریات کشور به چاپ رساند. وی از سال 1370 تاکنون در مدارس گچساران مشغول تدریس است. بهرامی علاوه بر ادبیات داستانی، شعر و پژوهش، در ثبت و گسترش فرهنگ و ادبیات بومی کهگیلویه و بویراحمد تلاش‌‌های جدی کرده است. آثار وی در مسابقات کشوری موفقیت‌هایی را کسب کرده‌اند که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به جایزه‌ی برگزیده‌ی هشتمین دوره‌ی جایزه‌ی صادق هدایت برای داستان «عق» و برنده‌ی نخستین جایزه‌ی ادبی شیراز برای پژوهش «مرا قوچ کوهی نفس می‌‌کشد» (گردآوری، تحلیل و تصحیح یاریارهای کهگیلویه  و بویراحمد) اشاره کرد. برش‌های از کتاب: گاهی اوقات حرف‌زدن شاید چیزی شبیه خنج‌زدن به صخره یا به‌هم‌ساییدن لبه‌های دو تیغ باشد. باید از کجا شروع کنم؟ مهم نیست، چه بگویم؟ باید چیزی بگویم که فقط چیزی گفته باشم. هرچه دست‌‌وپا می‌زنم، بهانه‌ای برای گفت‌وگو پیدا نمی‌کنم…. زنان و مردانی که در قبال محبت به بچه‌های بی‌سرپرست از دولت حقوق می‌گرفتند، توفیری با کارگران اردوگاه کار اجباری نداشتند. کدام مادر را دیده‌اید که پوشک نوزادش را عوض کند و عق بزند؟ کدام پدر دست که می‌کشد روی سرِ پسرش، تایم می‌گیرد که برود سراغ پسر بعدی‌اش؟ نمی‌خواهم از دوستانم توی آن گداخانه بگویم و پُز بدهم که آن‌ یکی دکتر شده و این‌یکی خلبان. دکتری که پوشکش را با اخم‌وتخم عوض کرده باشند، قطعاً از پسِ بیماری‌های روانی‌اش برنمی‌آید. خلبانی که برای نوازشش تایم گرفته‌اند، ابر و تونل برایش توفیری ندارد و به آسمان که می‌زند، انگار فرمان را گرفته که با کامیون بزند به ماتحت کوه.