گزیده ای از کتاب آدم برفی: حشره يك روزه گفت: «تمام. تمام يعنى چه؟ كار تو هم تمام است؟» «نه، من هزارها هزار روز عمرت زندگى مىكنم و روزهاى زندگيم چنان دراز است كه بفهمى نفهمى يك سال طول مىكشد، آن قدر طولانى است كه تو حتى نمىتوانى سر از آن دربياورى. در آغاز کتاب آدم برفی می خوانیم: آخرين خواب بلوط كهنسال 7 طلسم 14 دختر شاه باتلاق 17 برندهها 64 ناقوس عمق 68 پادشاه نابكار 73 باد از والدهمار دائه و دخترهايش چه گفت 77… ادامهی معرفی
ارسال به همهی ایرانبا پست پیشتاز، تحویل حدود یکشنبه ۱ آذر تا پنجشنبه ۵ آذر. کد رهگیری را پیامک میکنیم.
باکیفیتترین نسخه کتابنو و سالم، از خود ناشر، با قیمت پشت جلد همین امروز.
۱۴ روز فرصت مرجوعیآسیبدیده، بدچاپ یا اشتباه رسید؟ از «سفارشهای من» پس بده، پولت برمیگردد.
بزرگترین فروشگاه کتاب ایران۱۳۶٬۴۴۹ عنوان از ۲٬۰۹۸ ناشر
۱۳۶٬۴۴۹ عنوان کتاب از ۲٬۰۹۸ ناشر، قیمت و موجودی هر روز سنجیده میشود.
معرفی کتاب
گزیده ای از کتاب آدم برفی:
حشره يك روزه گفت: «تمام. تمام يعنى چه؟ كار تو هم تمام است؟»
«نه، من هزارها هزار روز عمرت زندگى مىكنم و روزهاى زندگيم چنان دراز است كه
بفهمى نفهمى يك سال طول مىكشد، آن قدر طولانى است كه تو حتى نمىتوانى سر از آن دربياورى.
در آغاز کتاب آدم برفی می خوانیم:
آخرين خواب بلوط كهنسال 7
طلسم 14
دختر شاه باتلاق 17
برندهها 64
ناقوس عمق 68
پادشاه نابكار 73
باد از والدهمار دائه و دخترهايش چه گفت 77
پا گذاشتن دخترى رو نان 91
نگهبان برج 102
آنه ليزبث 110
حرفهاى بچگانه 122
رشته مرواريد 125
قلم و دوات 132
بچه مرده 135
خروس و خروس بادنما 141
«زيبا» 145
قصهاى از تپههاى شنى 155
عروسكگردان 196
دو برادر 202
كهنه ناقوس كليسا 205
دوازده مسافر 211
سوسك سرگينخوار 217
كار پدر هميشه درست است 227
آدمبرفى 235
در اردكدانى 242
الهه سده بيستم 250
دختر يخستان 258
پروانه 319
سايكى 323
حلزون و بته گل سرخ 339
ساحره مرداب گفت: «فانوسهاى شيطان در شهرند.» 342
آسياب بادى 359
سكه سيمين 363
آخرين خواب بلوط كهنسال
قصه عيد ميلاد
در حول و حوش جنگل، بر پشته بالاى ساحل، درخت بلوط كهنسالى بود كه سيصد و شصت و پنج سال از عمرش مىگذشت. اما اين سالها آنقدر كه به نظر آدمى دراز مىآيد، براى درخت طولانىتر از چند شبانه روز نبود. ما روزها بيداريم و شبها مىخوابيم و در همين موقع خواب مىبينيم. اما درخت سه فصل سال بيدار است و تنها در فصل چهارم مىخوابد، يعنى در فصل زمستان استراحت مىكند. زمستان شب درخت است كه در پى روز دراز مىآيد كه بهار و تابستان و پاييز نام دارد.
چه بسيار روزهاى گرم كه پشههاى يكروزه دور و بر برگها و شاخههاى بلوط مىرقصيدند. و با بالهاى ظريفشان اوج مىگرفتند رو كاكل درخت. حشرههاى كوچك هميشه شاد بودند و خسته كه مىشدند، رو برگ پهن و سبز بلوط مىلميدند. آن وقت درخت نمىتوانست نگويد: «اى بينواى فسقلى، تمام عمرت، يك روز است. چه كوتاه، چه غمانگيز است سرنوشتت!»
حشره يكروزه هميشه جواب مىداد: «غمانگيز؟ منظورت از اين حرفها چيست؟ همه چيز خيلى زيبا و گرم و دوستداشتنى است؛ و من شاد شادم.»
«اما فقط يك روز و بعد كار تمام.»
حشره يك روزه گفت: «تمام. تمام يعنى چه؟ كار تو هم تمام است؟»
«نه، من هزارها هزار روز عمرت زندگى مىكنم و روزهاى زندگيم چنان دراز است كه
بفهمى نفهمى يك سال طول مىكشد، آن قدر طولانى است كه تو حتى نمىتوانى سر از آن دربياورى.»
«نمىفهمم چه مىگويى. تو هزارها هزار روز عمر من زندگى مىكنى، ولى من هزارها هزار لحظه دارم كه در آن شادم. خيالت مىرسد وقتى سرت را گذاشتى زمين، تمام زيبايى عالم هم از ميان مىرود؟»
درخت جواب داد: «نه، خيلى بيش از آنچه حتى بتوان تصور كرد پايدار مىماند.»
«خب پس، متوجهى كه ما به يك اندازه عمر دراز داريم؛ فقط روش حساب و كتاب ماست كه باهم فرق مىكند.»
و حشره يك روزه كوچولو باز پركشيد و رفت رو هوا و از اينكه بالهايى چنان ظريف و قشنگ به او داده شده بود در پوست نمىگنجيد. هوا پر بود از بوى شبدرهاى گلدار كشتزارها و گل رزهاى خودرو و پرچينها و درختهاى آقتى و پيچهاى امينالدوله و پيچكهاى بالاخزنده و پامچالها و نعناع خودرو. بو چنان تند و قوى بود كه حشره يك روزه احساس كرد كه سخت سرمست شده. روز، دراز و زيبا بود و بىاندازه از شادى و سرور مالامال. سرانجام آفتاب كه غروب كرد، حشره كوچك از تمام آنچه ديده و چشيده بود، سخت احساس خستگى كرد. بالها ديگر ناى بردنش را نداشت. خيلى نرم و آرام وسط علفهاى لطيف فرود آمد و سر تكان داد، انگار مىگفت بله. با آرامش و خوشحالى تمام خسبيد، و اجلش رسيد.
درخت بلوط گفت: «طفلكى حشره يك روزه، عمرش مثل حباب بود.
هر تابستان حشرههاى يك روزه رقصشان را تكرار مىكردند و درخت بلوط هم گفتگوهايش را با آنها از سر مىگرفت. نسل بعد نسل حشرههاى يكروزه مىمردند و با اين حال هر حشره تازهاى كه بهدنيا مىآمد مثل تمام همنوعهايش كه پيش از او از ميان رفته بودند شاد و بىدغدغه خاطر بود. درخت بلوط در بامداد بهارى و نيمروز تابستانى و شب پاييزيش بيدار بود. احساس كرد كه به زودى وقت خواب مىرسد؛ شب درخت بلوط، يعنى زمستان در راه بود.
همين حالا هم طوفانها دم مىگرفتند: «شببخير، شب بخير! ما برگهايت را مىكنيم. ببين، يكى افتاد. مىكنيم، مىكنيم! آواز مىخوانيم تا بخوابى. لباست را
درمىآوريم و شاخههاى فرسودهات را تكان مىدهيم؛ صداى غژغژ
گزیده ای از کتاب آدم برفی:
حشره يك روزه گفت: «تمام. تمام يعنى چه؟ كار تو هم تمام است؟»
«نه، من هزارها هزار روز عمرت زندگى مىكنم و روزهاى زندگيم چنان دراز است كه
بفهمى نفهمى يك سال طول مىكشد، آن قدر طولانى است كه تو حتى نمىتوانى سر از آن دربياورى.
در آغاز کتاب آدم برفی می خوانیم:
آخرين خواب بلوط كهنسال 7
طلسم 14
دختر شاه باتلاق 17
برندهها 64
ناقوس عمق 68
پادشاه نابكار 73
باد از والدهمار دائه و دخترهايش چه گفت 77
پا گذاشتن دخترى رو نان 91
نگهبان برج 102
آنه ليزبث 110
حرفهاى بچگانه 122
رشته مرواريد 125
قلم و دوات 132
بچه مرده 135
خروس و خروس بادنما 141
«زيبا» 145
قصهاى از تپههاى شنى 155
عروسكگردان 196
دو برادر 202
كهنه ناقوس كليسا 205
دوازده مسافر 211
سوسك سرگينخوار 217
كار پدر هميشه درست است 227
آدمبرفى 235
در اردكدانى 242
الهه سده بيستم 250
دختر يخستان 258
پروانه 319
سايكى 323
حلزون و بته گل سرخ 339
ساحره مرداب گفت: «فانوسهاى شيطان در شهرند.» 342
آسياب بادى 359
سكه سيمين 363
آخرين خواب بلوط كهنسال
قصه عيد ميلاد
در حول و حوش جنگل، بر پشته بالاى ساحل، درخت بلوط كهنسالى بود كه سيصد و شصت و پنج سال از عمرش مىگذشت. اما اين سالها آنقدر كه به نظر آدمى دراز مىآيد، براى درخت طولانىتر از چند شبانه روز نبود. ما روزها بيداريم و شبها مىخوابيم و در همين موقع خواب مىبينيم. اما درخت سه فصل سال بيدار است و تنها در فصل چهارم مىخوابد، يعنى در فصل زمستان استراحت مىكند. زمستان شب درخت است كه در پى روز دراز مىآيد كه بهار و تابستان و پاييز نام دارد.
چه بسيار روزهاى گرم كه پشههاى يكروزه دور و بر برگها و شاخههاى بلوط مىرقصيدند. و با بالهاى ظريفشان اوج مىگرفتند رو كاكل درخت. حشرههاى كوچك هميشه شاد بودند و خسته كه مىشدند، رو برگ پهن و سبز بلوط مىلميدند. آن وقت درخت نمىتوانست نگويد: «اى بينواى فسقلى، تمام عمرت، يك روز است. چه كوتاه، چه غمانگيز است سرنوشتت!»
حشره يكروزه هميشه جواب مىداد: «غمانگيز؟ منظورت از اين حرفها چيست؟ همه چيز خيلى زيبا و گرم و دوستداشتنى است؛ و من شاد شادم.»
«اما فقط يك روز و بعد كار تمام.»
حشره يك روزه گفت: «تمام. تمام يعنى چه؟ كار تو هم تمام است؟»
«نه، من هزارها هزار روز عمرت زندگى مىكنم و روزهاى زندگيم چنان دراز است كه
بفهمى نفهمى يك سال طول مىكشد، آن قدر طولانى است كه تو حتى نمىتوانى سر از آن دربياورى.»
«نمىفهمم چه مىگويى. تو هزارها هزار روز عمر من زندگى مىكنى، ولى من هزارها هزار لحظه دارم كه در آن شادم. خيالت مىرسد وقتى سرت را گذاشتى زمين، تمام زيبايى عالم هم از ميان مىرود؟»
درخت جواب داد: «نه، خيلى بيش از آنچه حتى بتوان تصور كرد پايدار مىماند.»
«خب پس، متوجهى كه ما به يك اندازه عمر دراز داريم؛ فقط روش حساب و كتاب ماست كه باهم فرق مىكند.»
و حشره يك روزه كوچولو باز پركشيد و رفت رو هوا و از اينكه بالهايى چنان ظريف و قشنگ به او داده شده بود در پوست نمىگنجيد. هوا پر بود از بوى شبدرهاى گلدار كشتزارها و گل رزهاى خودرو و پرچينها و درختهاى آقتى و پيچهاى امينالدوله و پيچكهاى بالاخزنده و پامچالها و نعناع خودرو. بو چنان تند و قوى بود كه حشره يك روزه احساس كرد كه سخت سرمست شده. روز، دراز و زيبا بود و بىاندازه از شادى و سرور مالامال. سرانجام آفتاب كه غروب كرد، حشره كوچك از تمام آنچه ديده و چشيده بود، سخت احساس خستگى كرد. بالها ديگر ناى بردنش را نداشت. خيلى نرم و آرام وسط علفهاى لطيف فرود آمد و سر تكان داد، انگار مىگفت بله. با آرامش و خوشحالى تمام خسبيد، و اجلش رسيد.
درخت بلوط گفت: «طفلكى حشره يك روزه، عمرش مثل حباب بود.
هر تابستان حشرههاى يك روزه رقصشان را تكرار مىكردند و درخت بلوط هم گفتگوهايش را با آنها از سر مىگرفت. نسل بعد نسل حشرههاى يكروزه مىمردند و با اين حال هر حشره تازهاى كه بهدنيا مىآمد مثل تمام همنوعهايش كه پيش از او از ميان رفته بودند شاد و بىدغدغه خاطر بود. درخت بلوط در بامداد بهارى و نيمروز تابستانى و شب پاييزيش بيدار بود. احساس كرد كه به زودى وقت خواب مىرسد؛ شب درخت بلوط، يعنى زمستان در راه بود.
همين حالا هم طوفانها دم مىگرفتند: «شببخير، شب بخير! ما برگهايت را مىكنيم. ببين، يكى افتاد. مىكنيم، مىكنيم! آواز مىخوانيم تا بخوابى. لباست را
درمىآوريم و شاخههاى فرسودهات را تكان مىدهيم؛ صداى غژغژ