رویاهای صادقانه ی سیمون ماشار

رویاهای صادقانه‌ی سیمون ماشار اثر برتولت برشت ترجمه‌ی حسن حاجت‌پور درباره‌ی رویاهای صادقانه‌ی سیمون ماشار: یک روز به همراه همسرم و بچه ها دور دریاچه سفید قدم می‌زدیم که در ضلع شمالی دریاچه خانه‌ایی قدیمی با یک بالکن عریض نظرم را جلب کرد. چند لحظه ایستادم و محو آن خانه و باغ شدم، به همسرم گفتم:  چه منظره‌ایی! چه جای دنجی، چه‌ کیفی دارد آنجا بنشینی، قهوه بنوشی و بنویسی، از آنجا هرچه که ببینی و هرچه که بنویسی زیباست، شاعرانه است! چند روز بعد داشتم با اتومبیلم از خیابان پشت دریاچه و درست از پشت همان ساختمان‌های قدیمی به‌سمت خانه می‌رفتم که به نکته‌ی بسیار عجیبی برخورد کردم! راستش در گفتن احساس آن لحظه ناتوانم، گاز دادم، از آن ساختمان قدیمی تا خانه‌ی ما حدود پانصد ششصد متر فاصله بود، رسیدم، ماشین را پارک کردم به‌سرعت رفتم بالا و به همسرم گفتم عجله کن، می‌خواهم چیزی به تو نشان دهم، بعد دوان‌دوان رفتیم و مقابل خانه‌ی برتولت برشت ایستادیم! گفتم این خونه رو یادته؟ که از سمت دریاچه بهت نشون دادم؟! این خانه همان خانه‌ایی بود که برشت تا قبل از فرار در آنجا زندگی کرد و بسیار نوشت. درباره‌ی نویسنده: برتولت فریدریش برشت(زاده ۱۰ فوریه ۱۸۹۸ – درگذشته ۱۴ اوت ۱۹۵۶)، نمایشنامه‌نویس، کارگردان تئاتر و شاعر آلمانی با گرایش‌های مارکسیستی بود.برتولت برشت را بیشتر به عنوان برجسته‌ترین نمایشنامه‌نویس تئاتر روایی (که نقطه مقابل تئاتر دراماتیک است)، و به‌خاطر نمایشنامه‌های مشهورش می‌شناسند. اما برتولت برشت گذشته از این که نمایشنامه‌نویسی موفق و کارگردانی بزرگ بود، شاعری خوش‌قریحه نیز بود و شعرها، ترانه‌ها و تصنیف‌های پرمعنا و دل‌انگیز بسیاری سرود. وی همچنین با ابداع سبک فاصله‌گذاری در تئاتر، انقلابی بزرگ را در زمینه‌ی هنرهای نمایشی به پا کرد. برتولت برشت در تمام دوران کار هنری خویش راجع به مسائل و سختی‌های گوناگون حرفه‌ی «هنر» بازیگری و اصولاً علم و هنر تئاتر مطالب ارزنده‌ای بیان داشته و درباره‌ی آنها نیز قلم‌فرسایی کرده است. او در دو زمینه‌ی «هنر بازیگری» و «هنر تماشاگری» بسیار کوشیده است. در سال ۱۹۳۰ بود که برشت با اندیشه‌هایی مبتنی بر نظریات اروین پیسکاتور آغاز به آفرینش تئاتر اپیک خود کرد. تئاتر اپیک از لحاظ اجرایی ابتدا توسط پیسکاتور ابداع شد ولی از لحاظ نوشتن متن توسط برشت صورت گرفت. برشت به خط داستانی توجه داشت و پیسکاتور متوجه جنبه‌های مستند اجرا بود. نمایشنامه‌های برشت هر چند که داستانند ولی ریشه در واقعیت دارند. برشت پس از دهه‌ی ۱۹۳۰ پر نفوذترین چهره‌ی تئاتر بود. گروه برلینر آنسامبل (Berliner Ensemble) که در سال ۱۹۴۹ بنیان‌گذاری شد، یک پدیده‌ی پس از جنگ بود که طبق نظریات برشت فعالیت می‌کرد و همچنان هم این گروه فعالیت دارد.